5 ნოემბერი 2008
ამ ბოლო დროს ისეთი განცდა ჩნდებოდა, რომ პროექტი სახელწოდებით ”კაცობრიობა” თავის დასასრულს უახლოვდებოდა. ვიღაცეები, ალბათ, უკვე ბოლო რაპორტის დასაწერად ემზადებოდნენ, მათ შორის ჩვენც. მაგრამ, როგორც ჩანს, დონორებმა, ბოლო შანსის მოცემა გადაწყვიტეს, ეტყობა შეძახილს ”დიახ, ჩვენ შეგვიძლია”, კიდევ ერთხელ მიუგდეს ყური და დამატებითი ოთხწლეული გამოგვიყვეს.
დროში, როდესაც პათეტიკა და სერიოზულობა უკიდურესად უგემოვნოდ ითვლება, საოცრად სერიოზული და ამაღელვებლი რამ მოხდა: ადამიანები მიხვდნენ, რომ ისეთი უმნიშვნელო მომენტი, როგორიც კანის პიგმენტური შემადგენლობაა, ბევრს არაფერს ნიშნავს. წარმოიდგინეთ, სულ რაღაც 40 წლის წინ თუ ცოტა მუქი იყავი, ცალკე ტრამვაით უნდა გეგმგზავრა, თორემ კაპიუშონიანი კაცები მოგადგებოდნენ და ლინჩის წესით გაგასამრთლებდნენ. ფუტუროლოგიურ ფილმებში იმის ნიშნად, რომ ეს ”ძალიან, ძალიან, ძალიან მომავალია” ხანდახან ამერიკის პრეზიდენტს მუქკანიანი მსახიობი თამაშობდა, ხოლმე (მაგალითად ”მეხუთე ელემენტში”). ეს ”ძალიან, ძალიან, ძალიან მომავალი” 2008 წლის 4 ნოემბერს დადგა.
გუშინ უბრალოდ დაღამდა, დღეს კი ახალ სამყაროში გავიღვიძეთ. ამაღლებული წუთები დადგა და ადამიანები კამერების წინ შესაბამისი განცდების გამოხატვას სულაც არ ერიდებოდნენ. ხვალ, ზეგ, მაზეგ, ესეც რუტინად იქცევა და ყოველდღიური შფოთი, რა თქმა უნდა, გარდამტეხ ცვლილებებზე ფიქრის დროს აღარვის დაუტოვებს. მაგრამ ჩვენ გვჯერა, რომ სწორედ ასეთი ამაღლებული წუთების გარშემო იკინძება სიცოცხლე. როცა მარცხდება ის, ვისაც იუგოსლავიის დაბომბვით თავი მოაქვს, განა ეს სასიხარულო არ არის?
მოკლედ, როგორც ჩანს, პროექტი ”კაცობრიობა” გრძელდება და თუ მის ”იმპლიმენტაციას” :) რიგიანად შევძლებთ, იქნებ შემდეგი ოთხწლეულიც დაგვიფინანსონ.
No comments:
Post a Comment